تولدت در مسحیت مبارک

طبق کتاب مقدس، انسان گناهکار متولد می شود: «من از بدو تولد گناهکار بوده ام، بلی، از لحظه ای که نطفۀ من در رحم مادرم بسته شد آلوده به گناه بودم.» فقط به خاطر راه های نا درست و اعمال شریرانۀ ما نیست که ما گناه کار به حساب می آییم، بلکه ذات ما نیز گناهکار است. این سرشت گناه آلود، ما را به شرارت وادار می کند، و در مو قعیت های بسیار، ما با کمال میل کارهای زشت انجام می دهیم.

وقتی که ما به دنیا می آییم، تولد جسمانیی می یابیم و وارث ذات گناه آلودی می شویم. ولی وقتی از روح خدا متولد می شویم، ما یک ذات روحانی یافته، شریک طبیعت الهی می شویم. بنابراین، کسی که از نو متولد می شود، قادر است وارد بهشت بشود. غیر از بهایی که عیسی مسیح بر روی صلیبش پرداخته است، هیچ کس نمی تواند بهایی برای این تولد تازه بپردازد.

همانطور که تولد جسمانی حقیقی می باشد تولد تازه نیز تولدی روحانی و واقعی می باشد. تولد اولی از انسان است، ولی تولد دوم از خدا می باشد. در این موضوع، کتاب مقدس می فرماید: «از زندگی تازه ای بر خوردار شده اید. این زندگی را از والدین خود نیافته اید، چه در این صورت بعد از صباحی تباه می شود، این زندگی تازه تا ابد پا بر جا خواهد ماند، زیرا از مسیح حاصل شده، یعنی از پیام همیشه زندۀ خدا برای انسانها.» به همین دلیل، عیسی گفت: «باید تولد تازه پیدا کنی.» خدا انسان را شبیه خود آفرید. در باغ عدن بود که آدم و حوا بخاطر گناه، از قدوسیتی که خدا از آنان انتظار داشت، سقوط کردند. ایمان به عیسی مسیح مقام انسان را به وضعیت قبل از سقوط ترمیم می کند.

«کسی که از آن مسیح می گردد، تبدیل به شخص جدیدی می شود. او دیگر آن انسان قبلی نیست، او از زندگی کاملأ تازه ای را آغاز کرده است.»

کتاب مقدس اعلان می کند که بدون تولد تازه، خدا ما را نمی پذیرد. اصلاحات اخلاقی کافی نیست، ما زایشی نو لازم داریم.

«من آمدهام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن بهفراوانی بهرهمند شوند.»

«آرامش خدا که فراتر از تمامی عقل است، دلها و ذهنهایتان را در مسیحْ عیسی محفوظ نگاه خواهد داشت.»

«زیرا آنان را که از پیش شناخت، ایشان را همچنین از پیش معین فرمود تا به شکل پسرش درآیند، تا او فرزند ارشد از برادران بسیار باشد.»